sad time again

posted on 13 Jun 2009 05:00 by zezosmemory

เป็นปีแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียนบล๊อคนี้เลย ตอนแรกที่ทำบล๊อคนี้ขึ้นมา กะจะเอาไว้เขียนบันทึกเรื่องราวต่างๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเอาไว้เขียนระบายความทุกข์ซะงั้น
ที่ผมหายไปโดยไม่เขียนเลย ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่มีเรื่องทุกข์ใจ มีบ่อยด้วยซ้ำไป แต่ผมคิดว่าปัญหามันสามารถได้ อย่างน้อยก็ยังมีคนให้คุย รับฟังเรื่องของผม ไม่ใช่มานั่งเขียนบ่นอยู่คนเดียว
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ผมไม่มีแม้แต่คนที่จะรับฟัง ไม่สามารถที่จะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้

เกิดอะไรขึ้นล่ะ?

นั่นซินะ ทำไมผมต้องถูกทำร้ายให้เจ็บแบบนี้อยู่บ่อยๆ หรือว่าผมมันไม่ดีพอ? ทั้งๆที่ผมทำดีมากที่สุดแล้ว และผมก็รู้ตัวในสิ่งที่ทำไป เพราะฉนั้นผมจะไม่โทษตัวเองดีกว่า ถ้าจะโทษเธอคนที่ทำร้ายผมอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะผมไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว และรักเธอเกินกว่าจะให้โทษใดๆ
อันที่จริงแล้วมันไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เป็นเพียงเรื่องความรักที่ไม่เข้าใจ ไม่ลงรอยกัน ก็แน่ล่ะ true love never run smooth (เส้นทางรัก ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ)
หากเป็นคุณจะรับมือยังไงกับผู้หญิงที่เอาแต่ใจสุดขีด ไม่ยอมฟังเหตุผล และชอบประชดประชันเป็นที่สุด แค่ฟังแบบนี้ก็เหนื่อยแล้วใช่ไหมครับ
ใช่แล้วผมเจอกับผู้หญิงประเภทนี้ จริงอยู่ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่นิสัยก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น

แล้วผมควรต้องทำยังไงล่ะ?

มีเพื่อนๆให้คำปรึกษาว่าต้องยอมๆไป ทำไมแค่นี้ผมรับไม่ได้เหรอ? รับได้ซิครับ ผมยอมอยู่แล้วยอมทุกอย่างและยอมมาตลอด แม้ผมไม่ผิดแต่ผมก็ต้องเป็นผ่ายง้อ
แบบนี้มันถูกต้องที่สุดแล้วใช่มั้ย แล้วสิ่งตอบแทนที่ผมได้รับจากการยอมนี้ล่ะ... ความทุกข์ไง มันผิดเหรอที่ผมต้องการความสุข จากเธอบ้าง
แค่ต้องการให้เธอเข้าใจผม อย่างที่ผมเข้าใจและยอมเธอมาตลอด ถ้าเธอทำให้ผมได้มันก็เป็นการปรับตัวเข้าหากันไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมเธอกลับไม่เข้าใจผมเลย เธอบอกแต่เพียงต้องการเป็นตัวของตัวเอง แล้วก็เอาแต่ใจแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่คิดจะเปลี่ยน ถ้าผมรับไม่ได้ ก็ไม่ต้องมารัก
ผมนี่มันเป็นตัวอะไรกัน เป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจของเธองั้นหรือ? แต่รู้บ้างมั้ยว่ามันเจ็บมาก ที่เธอพูดแบบนี้ ทั้งเจ็บและน้อยใจ
กลายเป็นความผิดของผมที่รับเธอไม่ได้งั้นเหรอ อยากรู้ปัญหามั้ยว่าเอาแต่ใจเรื่องอะไร มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ไม่น่าจะเป็นเรื่อง
ผมจะยกตัวอย่างที่เกิดขึ้นแล้วกัน เช่นว่าปกติผมและเธอจะส่งข้อความหรือไม่ก็โทรบอกฝันดีกันทุกคืน แต่เผิอญวันนั้น
มือถือผมเงินหมด แล้วผมก็ต้องรีบเข้านอนเร็วกว่าปกติ จึงไม่ได้ส่งข้อความไปหาเธอ แม้แต่ยิงไปหาก็ไม่ได้ทำ ผมไม่ได้สบายใจหรอกนะที่ไม่ได้ส่งไป
ผมกังวลว่ามันจะเกิดเรื่องเพราะเจอมาบ่อย แล้วมันก็เกิดเรื่องจริงๆ วันต่อมาใช่ว่าผมจะละเลย ผมก็ส่งข้อความไปขอโทษและบอกเหตุผมตามความจริงไป
แต่มันก็ไม่ได้ผล เธอยังงอนต่อไปในเรื่องนี้ เหตุผลของผมใช้กับเธอไม่ได้เลย ขอยกตัวอย่างอีกเรื่องนึงแล้วกัน ซึ่งผมอาจจะผิดจริงในเรื่องนี้
คือว่าผมกับเธอคุยกันปกติ แล้วทีนี้เธอก็เอ่ยเรื่องเสื้อที่ผมใส่ขึ้นมาว่าทำไมชอบใส่แต่สีดำบ่อยๆเปลี่ยนบ้างดิ ผมก็ดันตอบไปว่าก็จะใส่อ่ะ ยุ่งอะไรกับเสื้อเราล่ะเนี้ย
เท่านั้นแหละครับ เธอหาว่าผมว่าให้เธอเป็นตัวเกะกะมายุ่งวุ่นวาย แถมยังประชดต่อว่าจะไม่โทรหาแล้วไม่อยากเป็นตัวเกะกะเดี๋ยวจะไปรบกวน
ทำไมต้องว่าผมถึงขนาดนี้ ประชดกันขนาดนี้เพียงเพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆ ไม่เห็นผมเป็นคนดีในสายตาบ้างเลยเหรอ ถึงเห็นว่าผมมองเธอไม่ดีอยู่ได้แบบนี้
ไอ้แค่เสื้อเนี่ยสีดำมันก็เป็นความชอบของผม ผู้ชายใส่เสื้อสีดำมันดูครึมดี ใช่ว่าผมจะไม่ใส่เสื้อสีอื่นเลย เพียงแต่เธอไม่เห็นเอง
แล้วที่ผมพูดไปแบบนั้น ก็ไม่ได้คิดแบบที่เธอคิดเลยแม้แต่น้อย ความหมายของผมคือแค่เสื้อเนี่ยจัดการได้ เดี๋ยวอยากเปลี่ยนสีอื่นก็เปลี่ยนเอง
ไม่นึกว่าที่ผมพูดไปมันจะสื่อความหมายให้เธอเข้าใจได้แย่ขนาดนี้ เพราะผมพูดไม่ได้คิด ไม่รอบคอบในคำพูดเพียงนิดเดียว
นี่ก็เป็นเรื่องที่ผมเจอ เหมือนเรื่องตลกเลยนะครับ ใครที่ไม่เจอกับตัวเองอ่านแล้วผมคิดว่าต้องนั่งขำแน่นอน แล้วก็เจอประจำแถบจะทุกวัน ผมจะได้ความสุขมาจากไหนล่ะ ทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ ก็พยายามปรับความเข้าใจกันแล้ว
เธอบอกหลายครั้งว่าจะพยายามไม่เอาแต่ใจตัวเอง เชื่อมั้ยเพียงแค่เธอพูด แม้ว่าเธอเองคิดว่าจะทำไม่ได้ ผมก็ดีใจสุดๆแล้ว
ผมสร้างความหวังให้ตัวเอง และเชื่อมั่นว่าเธอต้องทำได้ หากเธอรักผมจริงๆ การที่คิดแบบนี้ผมทำผิดไหมครับ?
สิ่งที่ผมต้องการจากเธอนั้นไม่ใช่ให้เธอเปลี่ยนตัวเองไปเป็นคนละคน ผมน่ะรักเธอที่เป็นแบบนี้ ผมจึงได้ยอมตลอดมา
เพียงแค่อยากให้เธอเข้าใจผม และเพลาๆสิ่งที่ผมเรียกว่าการเอาแต่ใจลงบ้าง เพราะมันไม่ได้ทำให้ความรักของเรานั้นดีขึ้นเลย
มีแต่จะต้องทุกข์ใจเปล่าๆทั้งเธอและก็ผม เธอเคยถามผมไว้หลังจากทะเลาะและคืนดีกันแล้ว
ว่าทำไมถึงยังรักเธอ ทั้งๆที่เธอไม่ดีและทำร้ายผมขนาดนี้ ผมน่ะไม่เคยหาเหตุผลหาข้อดีข้อเสียมาวัดระดับความรักเลย
ผมรู้แต่เพียงว่าผมรักเธอ แม้จะถูกทำร้ายหรือเธอจะไม่ดียังไง ผมก็ยังรักเธอ มันเป็นความรู้สึกของผมที่ใจมันบอกได้
ก็เพราะรักมันไม่ต้องการเหตุผล ในวันนี้ตอนนี้ผมและเธอก็ไม่เข้าใจกันทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ แม้เธอจะบอกเลิกผมไป 7 ครั้ง แต่ทุกครั้งเธอก็ยังเปิดโอกาสให้ผมได้คุย จนเธอเข้าใจและยอมคืนดีกัน
อาจจะมองว่าผมเป็นคนโง่โดนบอกเลิกหลายครั้งทำไมถึงไปง้ออีก อย่างที่บอกแหละครับ เพราะผมเห็นว่าปัญหานั้นแก้ได้ และผมก็ยังรักเธอไม่เปลี่ยนไปไหน
แต่ในครั้งนี้ เธอไม่ยอม ไม่เปิดโอกาสให้คุย ทำอย่างกับว่าผมได้ทำเรื่องร้ายแรงอย่างงั้น แต่ความจริงแล้วแค่เรื่องเล็กๆที่เธอไม่เข้าใจ
หรือว่าครั้งนี้เธอต้องการจบความรักลงจริงๆ ทั้งที่ใจของผมยังบอกว่ารักเธออยู่เนี่ยเหรอ ผมควรยอมรับมันใช่ไหม?

เธอไม่รักผมแล้วเหรอ.. จะต้องกลายเป็นเพียงคำถามในใจของผมแล้วซิ

edit @ 13 Jun 2009 06:30:21 by Zezos's Memory ~

Comment

Comment:

Tweet